Kategoriler :
Alt Kategori :
Dibağ
Tarih : 27.09.2011 14:09:44
Okunma : 959
Ölmüş hayvanın eti yiyilsin yiyilmesin arasında herhangi bir fark yok­tur. Köpek ve domuz dışında kalan bütün hayvanların derisi dibağ ile te­mizlenir.

Dibağ, derinin et ve tüy gibi fazlalıklarını nar kabuğu, şap, mazı, silm ağacının yaprakları ve buna benzer harareti yüksek tutan şeylerle yapılır.

Dibağ muamelesi ile deride herhangi bir koku kalmaz ve çürümez. De­rinin dibağlanması ile üzerinde kalan ilaç gibi şeyler necis ise bunlar te­mizlendikten sonra o deri artık temizlenmiş olur.

Delili, İbni Abbas'tan rivayet edilen şu hadisi şeriftir: Meymune'nin bir azadlısına sadaka malından bir koyun verilmişti. Bu koyun öldü. Resulullah (s.a.v.) bu koyunun yanından geçti de:

'Bunun derisini alsanız da onu dibağlayıp faydalansamz ya.' buyur­du.

'O bir meytedir', dediler.

Bunun üzerine: 'Meytenin ancak etini yemek haram olmuştur.' buyur­du. [1]

Abdullah ibni Abbas   dedi ki:   Ben Resulullah (s.a.v.)'den işittim, şöyle buyurdu:

''Hayvan derisi tabaklandığı zaman muhakkak temiz olmuştur.'' [2]

Ölülerin kemikleri ve kılları necistir. Ancak bunlardan insan muhterem olduğu için istisna edilmiştir. Ölen insanın bedeni, kılları ve kemikleri te­mizdir.

Delil olarak Yüce Allah Kur'an-ı Kerim'den şöyle buyurmuştur: 'Ölü hayvanlar sizin üzerinize haram kılınmıştır.' (Maide:5/3) Ayet-i kerimedeki 'Ölü' kelimesi hayatları son bulan  bütün hayvanlar şer'i ölçülere göre kesilmeden ölmüşlerse etlerinin yenmesi haramdır. Di­ğer uzuv ve parçaları da aynı şekilde haramdır. Ama insanoğlu ise ölüsü de necis olmadığı gibi uzuvları da necis değildir.

Buna da delil olarak şu ayeti kerimeyi gösterebiliriz: 'Andolsun ki, biz insanoğlunu  ikram sahibi şeref ve izzete, mazhar kılmışsızdır.' (İsra: 17/30)

İnsanın öldükten sonra necis olduğunu söyleyen görüşlere cevap teşkil etmek için bu ayeti kerime nazil olmuştur.

İnsan etinin yenilmesinin haram olmasının nedeni de insanın mükerrem ve şerefli bir yaratık oluşundan ileri gelmektedir. [3]

 

[1] Müslim, 363.

[2] Müslim, 366.

[3] Kadı Ebu Şuca’, Ğayet’ül-İhtisar ve Şerhi, Ravza Yayınları: 81-82.


Diğer Yazılar
Namaz Vakitleri
Şehir :
Hadisi Şerif (Kütüb-i Sitte)
Yevm-il Kıyame | İslami Bilgiler